Emine Bulut dosyası

Bu bölümde size bir kadını anlatacağım. Adı Emine Bulut.

Ben bu hikayeyi tarafsız bir muhabir gibi değil, onun yanında durarak anlatacağım. Bir dava dosyasında tarihler, maddeler, mahkeme adları olur. Bir insanın hayatı, bıraktığı boşluk o sayfalara sığmaz. Anlattığım her şey doğrulanmış olgulara dayanıyor. Mahkemenin kararını olduğu gibi aktaracağım; kendi hükmümü eklemeyeceğim.

Gerçek suç hikayelerinde çoğu zaman fail konuşulur. Ben sıralamayı değiştiriyorum. Merkezde öldürülen kadın duracak. Önce onun hayatı, sonra o gün, ardından geride kalanlar. Bir kadının hikayesi, öldürüldüğü günle başlamaz. Bu hikayenin sonu biliniyor. Ben onu sona göre değil, başa göre anlatmak istiyorum.

Bu bölümü dinlerken, belki yolda, belki gece uyumadan önce, bir an durmanızı istiyorum. Bir adı duyduğunuzda, o adın bir insana ait olduğunu hatırlamanızı.

Emine Bulut otuz sekiz yaşındaydı. Kırıkkale'de yaşıyordu. On yaşında bir kızı vardı.

Bu üç cümle kısa görünebilir. Her biri bir hayatın ağırlığını taşıyor. Otuz sekiz yaş, bir ömrün ortası sayılır. Arkada yaşanmış yıllar, önde henüz gelmemiş günler vardır. Bir anne olmak ise hayatın merkezine bir başkasını koymak demektir. Bir annenin günleri, çoğu zaman kendi isteklerinden önce çocuğunun ihtiyaçlarıyla dolar.

Eski eşi Fedai Varan ile olaydan yıllar önce boşanmıştı. O evlilik geride kalmıştı. Boşanmak, bir kapıyı kapatıp kendi yolunu çizmeye karar vermektir. Yeni bir hayat, sabırla ve yavaş yavaş kurulur.

Onu her şeyden önce böyle hatırlamanızı istiyorum: bir kızın annesi, bir annenin ve bir babanın evladı, hayatının ortasında bir kadın.

Olay 18 Ağustos 2019'da Kırıkkale'de yaşandı.

O gün Emine Bulut, eski eşinden korunmak için kızıyla birlikte Cumhuriyet Polis Merkezine sığındı. Kayıtlara göre orada yaklaşık 29 dakika kaldı. Sonra karakoldan ayrıldı.

Bu ayrıntının üzerinde bir an durmak istiyorum. Bir insanın korunmak için gidebileceği yerler bellidir; karakol bunların başında gelir. Bir kadın, kendini korumak için devletin kapısını çaldı. Yirmi dokuz dakika kısa bir süre gibi görünür. Orada geçen her dakika, çocuğuyla birlikte güvende olmaya çalışan bir annenin dakikasıydı.

Karakoldaki polisler hakkında idari bir süreç yürütüldü. Bu süreçte ve valiliğin değerlendirmesinde polislerin ihmali bulunmadığı sonucuna varıldı. Ben burada kimseyi yargılamıyorum. Yalnızca onun o gün korunmayı aradığını hatırlatıyorum.

Karakoldan ayrıldıktan sonra Fedai Varan, Emine Bulut'a bıçakla saldırdı. Kızı o sırada yanındaydı. O anın ayrıntısını anlatmayacağım. Bir insanın ölümünün tarifi, onu hatırlamanın yolu değildir. Kızının yaşadıklarını da kurcalamayacağım; bir çocuğun acısı merak konusu değildir. Anlatılması gereken şiddet değil, o anda söylenen sözlerdir.

Saldırıdan sonra çekilen görüntülerde onun sesi duyuluyor. "Ben ölmek istemiyorum." Aynı görüntülerde kızının sesi de var. "Anne ne olur ölme."

Bu iki cümleyi aktarırken sesimi yükseltmiyorum. Onlar zaten yeterince yüksek. Biri bir kadının yaşama isteğiydi, öteki bir çocuğun yalvarışı. İkisi de hayata tutunmak için söylenmişti. Bu sözleri dinlemek zor. Onları burada yeniden duymanızın tek nedeni, sahibini unutmamaktır.

Bir çocuk için anne, dünyanın ilk güvenli yeridir. O gün on yaşında bir çocuk, hiçbir yetişkinin taşımak istemeyeceği bir yükle karşılaştı.

Emine Bulut kaldırıldığı hastanede yapılan müdahaleye rağmen kurtarılamadı. Bir kız annesini, bir anne ile bir baba kızlarını kaybetti. Bir ev, bir annenin sesinden yoksun kaldı.

Fedai Varan olay yerinden kaçtı. Bahşılı ilçesinin girişinde gözaltına alındı ve tutuklandı.

Bazı olaylar bir şehrin sınırlarında kalır. Bu olay kalmadı.

Görüntüler sosyal medyada yayıldı. Siyasetçiler, sanatçılar ve kadın örgütleri tepki gösterdi. Türkiye genelinde, 81 ilde basın açıklamaları yapıldı, protestolar düzenlendi. Görüntüleri izleyenler yalnızca bir saldırıyı değil, yaşamak isteyen bir sesi de duydu. Bir cinayet, bazen bir ülkenin vicdanında bir soruya dönüşür.

Eylemlerdeki slogan ve pankartlarda şu söz vardı: "Ölmek istemiyoruz."

Tek bir kadının cümlesi çoğula dönüştü. Yalnızca bir harf değişti: istemiyorum, istemiyoruz oldu. O kendi adına konuşmuştu; eylemlere katılanlar onun sözünü alıp hep birlikte söyledi. Bu çoğul, aynı isteği taşıyan başka kadınların da sesiydi. Taşınan talep sadeydi: Kadınlar yaşamak istiyordu.

Ses ülkenin dışına da taştı. Aynı yılın eylül ayında Paris'te bir grup, Louvre piramidine afişler astı. Afişlerde onun adı ve "Ölmek istemiyorum" sözü vardı. Kırıkkale'de söylenen bir cümle, başka bir ülkede okunur oldu. Bir slogan sınır tanımaz; bir isim de.

İnsanlar bu cinayetin sıradan bir haber gibi geçip gitmesine izin vermedi.

Cinayetin birinci yılında ailesi, onu mezarı başında andı. Anmak, kaybedilen birini yeniden adıyla çağırmaktır. Bir aile için yıl dönümleri takvimdeki bir tarih değildir; her biri kaybın yeniden yaşandığı bir gündür. Annesi o yıl dönümünde şöyle konuştu: "Bizim yaramız hiçbir zaman kapanmayacak."

Bu cümlede bir dava, bir ceza geçmiyor. Yalnızca bir yara var. Annesi "benim" değil, "bizim" diyor; bu yarayı bütün bir aile birlikte taşıyor. Bir yıl geçmişti; acı geçmemişti. Evlat kaybını anlatacak kelime bulmak zor. Ben onun kendi sözünü aktarmakla yetiniyorum.

Aile, verilen müebbet hapis cezasını yetersiz buldu. Babası, ailenin bu cezayı kabul etmediğini ve en az ağırlaştırılmış müebbet verilmesi gerektiğini söyledi. Ailenin avukatları, cinayetin tasarlanarak ve canavarca hisle işlendiğini savunarak üst mahkemelere, sonunda Yargıtaya başvurdu.

Bir babanın, kızının ardından adalet için konuşması kolay değildir. Bir ailenin yıllarca mahkeme kararlarını beklemesi, kaybın bir başka yüzüdür. Ben bu talepleri hukuk diliyle tartmayacağım. Yalnızca bir ailenin, kızları için sonuna kadar uğraştığını aktarıyorum.

Mahkeme, Emine Bulut'un kızı için bir yönetim kayyumu atadı. Bir çocuğun hayatında annenin yerini kimse dolduramaz. O gün annesinin yanında olan çocuk, hayatına annesiz devam edecekti.

Dava üç ayrı mahkemenin önünden geçti.

Kırıkkale Cumhuriyet Başsavcılığı, Fedai Varan hakkında iddianame hazırladı ve ağırlaştırılmış müebbet hapis istedi. Kırıkkale 1. Ağır Ceza Mahkemesi iddianameyi kabul etti. Mahkeme, 21 Ekim 2019'da Fedai Varan'ı kasten öldürme suçundan müebbet hapis cezasına çarptırdı. İddianamedeki canavarca hisle ve tasarlayarak öldürme nitelendirmesini kabul etmedi. İstenen ağırlaştırılmış müebbetti; verilen ceza müebbet hapis oldu.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi, yaklaşık bir buçuk yıllık incelemenin ardından Nisan 2021'de kararı onadı. Yargıtay 1. Ceza Dairesi de hükmü onadı; karar 16 Mayıs 2022'de kamuoyuna duyuruldu. İlk derece mahkemesi cezada indirim uygulamamıştı; Yargıtay da haksız tahrik ve takdir indirimi taleplerini reddetti. Yargıtay onamasıyla hüküm kesinleşti.

Kararlar kâğıt üzerinde birkaç satırdır. Bir aileye ise yılların ağırlığını yükler.

Bu adı neden unutmamalıyız?

Önce kendisi için. O bir haber başlığı ya da bir dava numarası değildi. Bir anneydi, bir evlattı, yaşamak isteyen bir insandı.

Kızı için. Bir çocuğun annesine seslendiği o an, hiçbir çocuğun yaşamaması gereken bir andı. O çocuğun annesini hatırlamak, ona borçlu olduğumuz en küçük şeydir.

Ailesi için. Bir annenin kapanmayacağını söylediği yara, unutulmadıkça yalnız taşınmaz.

Sokağa çıkanlar için. 81 ilde onun sözünü bir sloganla taşıyanlar, sesini çoğaltmıştı. Ben de bu bölümle o sese bir kez daha yer açıyorum.

O gün duyulan cümle için. O cümleyi bir kadın kendi sesiyle söyledi. Ad unutulursa, o cümle bir görüntü kaydında kalır. Ad hatırlandıkça, o cümle hâlâ duyulur.

Onun yüzünü bu bölümde görmediniz. Bir insanı hatırlamak için adını bilmek yeter.

Unutmak kolaydır; haberler değişir, gündem yenilenir, isimler silikleşir. Hatırlamak ise çaba ister.

Bu hikayeyi dinleyen herkes, bir gün aynı cümleyi kuran başka bir sesi duyabilir. O sesi duyduğunuzda onu hatırlayın. Hatırlamak, bir şey yapmanın en küçük biçimidir; bazen de en gerekli olanı.

Bir kadının adı, onu hatırlayanlar oldukça yaşar. Ben bu bölümde onu hatırlayanlardan biri olmak istedim. Aklınızda tek bir ad kalsın.

Emine Bulut.